THE CATS ARE FALLING!
by pusagandanglahi .

see you there.

-lust-

*insert awkward feeling as I type my old screen name*

Sa loob ng kalahating taon, nakagawa ako ng 25 na entries sa diary na to. Ginawa ko ito dahil sa kagustuhang maglabas ng mga nararamdaman tungkol sa aming relation ng aking Pride. Sa una’y masaya at kuntento na siya lang ang nakakabasa, hindi inasahang madidiskubre ng ibang tao. At nagpapasalamat ako sa inyo para doon. Bago ang lahat, gusto ko muna mag-recap ng mga nagawa ko mula una hanggang sa kasalukuyan.:)

1. Adam, Eve, and the Forbidden Apple – sinulat ko to nung mga unang buwan namin. Medyo selos kasi ako sa nakaraan niya..wahaha

2. The Pumpkin and The Pretty Girl Behind it – eto yung time na naformulate ko yung hindi na ako magsasabi ng goodbye at puro good night na lang…:) ang picture ko rin ay diyan nakuha.haha

3. My Husband and His Games – dito naman yung napagtripan kong magdrama sa kakalaro niya ng NBA ar DOTA.. hahaha..pero hindi naman talaga ako tampo,.. joke joke lang..:)

4. Thati the Adventurous – this post concerns me only. Tungkol to sa mga pagbabagong naganap sa akin mula pagkabata at kung paano ako patuloy na namumuhay ngayon.

5. Thati and Santi – tunkol naman to sa mga nangyari sakin sa bahay nung bumagyo at mag isa lang ako. Nakaka-emote kasi yung katahimikan non. Tungkol din to sa galit ng kalikasan..naks!

6. It’s Raining Every Night – eto ang masasabi kong emo talaga.. haha..umiiyak ako pero hindi alam ng utak ko ang dahilan. tanging puso ko lang ang nakakaalam..:)

7. The Best Gift Ever- ito namn yung monthsary naman tapos nanghingi siya ng cool off.. kasaya di ba?hahaha

8. Pride and Envy – late kami nagcelebrate ng monthsary tapos may sinulat siya sa planner namin..weee..:)

9. Sampung Bagay – yung dapat palalayain ko na siya. ito yung sampung bilin ko sa bago niya..:)

10. Timing – ito ang nakapigil sa aming paghihiwalay..husay niya sa timing eh.haha

11. Happiness…What? – nahuli ako ng tatay ko na married kay Pride sa facebook. wahaha..

12. What If… – naglalaman ng tulang If Tomorrow Starts Without Me. Hindi ako ang author. Super nagustuhan ko lang siya kaya pinost ko..:)

13. 5 Months – naglalaman ng tulang Limang Buwan. at ako ang author..wahahaha…hindi ako nagagandahan..basahin niyo na lang kung trip niyo..haha

14. Luxurious Life – dito ko tiniyak si Pride na hindi ko siya pagpapalit sa mga luho ko. haha. Kahit gaano man kasaya sa ibang lugar, kung wala naman siya, hindi rin ganun kasaya..:)

15. Love Life ng Bata- listahan ng mga naging crush ko mula grade 1! wahahaha

16. Sulit – a very short post. Ito yung mga panghihinayang ko sa mga bagay na hindi ko nasusulit. Huli na pala hindi ko pa alam.

17. 6:40 am – tungkol to sa mga napanaginipan ko nung mga nakaraang buwan tas magigising ako ng 6:40 am. pinagsasama ko lang mga naalala ko..haist..kakilabot!

18. Kaching! Kaching! – all about money..wahaha..MONEY! (muka talagang pera eh..haha)

19. Toothache – gumala kami ng mga ex classmates tapos sumakit ngipin ko?hahaha..basta tungkol dun to..aha

20. Remembering Sunday – ( pakyu ka! dapat ang title niyan.iniba ko lang) pag alis ng bestfriend kong lalaki..haay namimiss na kita..:)

21. Edible Blouse – damit na pinagbawal sakin isuot ni Pride dahil daw nakaka-arouse. wahahaha

22. Will You Marry Me? – nung nagpalinis kami ng bracelet at bumili kami ng singsing! weee! saya saya!

23. Ms. Bright Side – listahan ng mga plus and minus ng pag-alis ni Pride..:)

24. Bitches and Burns – sama ng loob ko sa mga nanggugulo sa amin at pinagpipilitan ang mga alam nila na mali naman. nakakainis!

25. Flowers and Love Letters – latest ito. tungkol sa passion ko sa flowers and love letters at kung paano kadali sirain ang mga pangakong nagawa.

26. Somewhere Down The Road – pamamaalam na ito!

Salamat sa lahat ng mga nakakapulot ng diary ko at nagtyatyagang basahin kahit sobrang boring. Mga simpleng comments niyo lang natutulungan nang malift ang mood ko. Kay missbroken, sana kahit papano napasaya kita sa pagiging friends natin nung nadown ka.

para sa lahat!lalo na sayo Pride, enjoy watching and listening.=)

Para kay Pride,

Dear Reji,

Hey you! Kamusta ka na? Ako ok lang. Ito na yung huling post na mababasa mo. Hindi na ako mag uupdate tungkol sa buhay ko. Naisip ko, kung gusto ko talaga maggrow, malaking tulong ang pagtago na lang ng mga thoughts and feelings ko. Tutal hindi ko naman na masasabi sayo ang mga kwento ko. Mga walang kwenta na pinagtiyatiyagaan mong pakinggan. Hindi na ako bitter..:).. Hindi na rin ako mangungulit. Hindi na ako apektado sa mga nagkakagusto sayo at kung anuman ang tungkol sa kanila. Hindi na rin talaga ako umiiyak.:) Uwi ka sa birthday ko ah..:) Dadating ang araw na magugulat ka sa kung anu ako naging. Miss na miss na kita. I love you very much.:)

Love,
Agatha

P.S. Wag mo kong kalimutang yayain kapag nagkaprom jan! magagalit ako sayo ge ka. alam mo naman kung gaano ko kagusto makaattend ng ganun kasi walang ganun dito sa pinag aaralan ko at pinag-graduatan mo..salamat..:)..ingat ka diyan..:)

Paalam mga kaibigan! mag-iingat kayo! =)

“We had the right love
At the wrong time
Maybe we’ve only just begun
Maybe the best is yet to come

‘Cause Somewhere down the road
Our roads are gonna cross again
It doesn’t really matter when
But somewhere down the road
I know that heart of yours
Will come to see
That you belong
With me”

-Lust-

I have always wanted to receive flowers and love letters since I was a kid. I envy my sister and my cousins for receiving without asking someone to give them. I used to sneak and pick the flowers from my mother’s garden and when i got caught, she will scold and lecture me. Same lectures every time she catches me. I didn’t even bother to listen, because I really love flowers. I only stopped picking when my mom got really angry at me. She told me that the flower I picked was the one my grandmother was taking care of when she’s still alive. As I’m entering adolescence, my passion for flowers didn’t stop-as well as my envy for my sister and my cousins. Almost every month they receive bouquet of flowers and bars of chocolates. I always wonder when will I receive one. One of my cousins showed me her collection of the love letters she received from her ex-suitors and ex-boyfriends. Again, I wondered when I’ll receive one.

Years passed and still the passion isn’t gone. I know I’m like a “super duper makaluma” teenager. It’s not my fault if I find those things very romantic. Fortunately, I met Pride. We were in a pseudo-relationship. And though it’s just a mutual understanding, it didn’t prevent him from giving me flowers-together with a bracelet! But that only happened once and never happened again. I was so happy back then and always hoping that he’d give me one. But I ended up asking him for it. And he gave me nothing. I was somewhat disappointed and upset for what’s happening back then because I always expect.

I still can’t forget what happened last February 15 that every time I remember it, i end up crumpling or crunching whatever I’m holding. It was Valentine’s Day when he promised to just give me a gift on March 1 because there is no 29 (our monthsary) in February and he has no gift for me that day because he’s short in cash. I agreed. But I found out that he gave someone a bouquet of flowers the next day! What can I do? It’s just a pseudo-relationship and we’re not committed but still it hurts! He told me that he just borrowed money from his friend. So? For that girl he had made a way to give her a gift and I, who he loves more,didn’t receive anything? I may sound crazy and pathetic for overreacting about what had happened back then but you see, I really love flowers that much and I did understand his shortness in cash only to find out that he was able to give someone because he had made a way. March 1 came, I did my best not to expect. Again, I received nothing. If it weren’t for what happened on February 15, receiving none on March 1 would be just fine. But I got sad and pretended that it’s just okay.

It was the end of school year when he gave me a flower again. An untouched,long-stem rose (how sweet..^__^). He asked me to give him a graduation letter so I made one. I also asked him to give me one, he agreed. But again… I ended up receiving nothing. I can’t say that it’s just okay but I know I was not that upset. I guess I must give up my childish dreams and get used to his broken promises. I must stop my passion for if I still continue, I’d just get hurt more and more, again and again.

These past few days, I noticed that you have a short temper especially to me.I know you’ll get mad once you read this, you’ll not text nor chat me again. I’ll become an eyesore to you again. But what can I do? I just want to express my feelings here cause I cant say it to you. I have to adjust, I know. One day, someday, everything will be all right.

Forgive me for being so crazy and pathetic. And I have already forgiven you for being so insensitive..^_________^

“Never take someone for granted. Hold every person close to your heart because you might wake up someday and realize that you’ve lost your diamonds while you’re busy collecting stones.”

-Envy-Lust-

Shet, wala na akong makitang maayos sa tinatype ko..Sabog na ang mga details at kalat-kalat.ang gulu-gulo! Mahirap pala talaga ang naiipon ang sakit na nararamdaman. At dahil nilabas ko siya sa mata at konting salita mula sa aking bibig, sobra-sobra ang lumabas. At sigurado na rin ako sa nararamadaman ko, GALIT. Galit ang nangingibabaw sa akin ngayon. Tutal mag-isa ko lang naman nilalabanan ang mga nangugulo sa amin, walang may karapatang patayin ang apoy na naghahari sa akin ngayon. May halo rin akong kalungkutan na nararamdaman. At dahil sa pinaghalo na emosiyon, walang alinlangan kong nasabi sa nanay ko na kunin na niya ako at wag nang ibalik pa. Pero nung ma-kalma ako eh nagsisi ako sa ginagawa ko. Ang lakas ng loob kong i-advise ang ” Don’t make decisions when you’re mad, don’t make promises when you’re happy.” pero pinangibabaw ko ang galit ko. INIS! Buti na lang may mga kaibigan ako na nagpapagaan ng loob ko. At least hindi ako nagtatago sa saya nila. Kung may kaaway man ako o may tao akong kagalit, hinaharap ko. Kaya I dare you! Harapin mo ko. Hindi yung komportableng-komportable kang nagtatago sa saya ng kaibigan mo.

Sumapit ang gabi at nag-computer na lang ako. Kinausap ako ng mga kaibigan ko. At dahil doon, nakapagnilay-nilay ako. Kung kailangan niya ng space, ako uhaw sa atensyon. Kaya wag mo kong sisihin kung hanapin ko sa iba hanggat masaya ka diyan sa space mo. Sorry kung umiyak ako. Hindi ko nakaya eh. Hmm… Naisip ko rin na kailangan ko ng space. I need to be alone with myself. Kailangan ko rin magpakasaya kasama ng mga taong matagal ko nang kasama bago ko siya makilala. Ang mga taong nagpatunay sakin na masaya ang buhay kahit walang lalake. Yup.. Mga kaibigan ko. At dahil diyan, niyaya ako ng friend ko pumunta sa bar at magpakasaya! Tutal libre naman nung bagong kasal niyang friend. Woooh! Para rin mawala na ang claustrophobia ko, kailangan ko nang sumayaw sa dance floor. Wahaha

Sana nga lang hindi sineryoso ng nanay ko yung sinabi ko sa kaniya… Pero habang tumatagal ang nangyayari sa atin, parang gusto ko na ngang magpakuha. Wag mo sana akong pagalitan kung may mga luha muling papatak mula sa aking mga mata. Ilang araw na kitang sinusuyo pero ayaw mo pa rin ako pansinin. Ni text, o chat wala akong natatanggap. Nais ko lang naman sana ay magkita tayo sa huling pagkakataon dahil masyadong biglaan ang mga nangyari. Kahit saglit lang gusto kitang makasama at pagkatapos non, kahit gaano pa katagal kakayanin hanggang sa maging ok ka…hanggang sa maging ok tayo.

-Wrath-Lust-

Nalalapit na ang araw ng pag-akyat ni Pride sa Baguio para mag-aral sa college. Hindi ko alam kung kailan basta ang alam ko pwedeng ngayon, bukas, sa makalawa o (kung suswertehin) sa isang linggo. Dahil nga maiiwan ako rito sa Bataan, hindi ko alam kung ano mangyayari sa akin dito. Hindi ako sanay ng wala siya. Sanay ako ng isang text lang, nandiyan na siya. Tapos lilibutin namin ang kabihasnan na parang hindi pa kami nangggaaling. Naniningin ng mga damit, laruan, pangdisplay at kung anu-ano pa. Pagkatapos ay kakain kami sa kung saan mapagtripan. Pwedeng sa Mang Inasal, sa Sizzling, sa KFC, sa Mcdo, sa Chowking, kahit saan basta wag Jollibee. Wala naman kaming makakain don. Wala kaming gusto. Pagkatapos maglilibot uli o kaya pupunta sa bahay nila o sa bahay ng kaibigan ko tapos maglilibot uli. Pagkatapos

“Ang ating ending,
Hatid sa bahay niyo.
Sabay good night,
Sabay may kiss,
Sabay bye bye..”
- Adik Sa’yo by Rivermaya

Pero kung tutuusin, malaki talagang pag-aadjust at kailangan kong gawin sa pagkaalis niya..

MGA PAGBABAGO

1. Wala na akong taga-ubos ng sabaw kapag kakain kami sa Mang Inasal at Sizzling.
2. Wala nang mangungulit sa akin na bilan ko siya ng mushroom soup.
3. Wala na akong mariring na “Chili paste nga po.”
4. Wala na akong masisingilan ng utang na pwedeng patungan.
5. Hindi ko na maririnig ang, “Tubong lugaw ka ay.”
6. Wala na akong matatanggap na unexpected hugs.
7. Parati na ako mag-isang maggagala.
8. Wala nang susundo sa akin kapag naliligaw ako.
9. Wala nang magtatabi ng resibo ng kinain namin at ipapamuka sa akin kapag libre niya.
10. Wala nang magbabawal sakin isuot ang Edible Blouse
11. Wala nang mangungulit na ano…XD
12. Wala nang magsasabi na maganda ako…^_________^
13. Wala nang magsusuggest sakin ng libro.
14. Wala nang susoporta ng personal sa mga ginagawa ko.
15. Wala nang magpapatahan kapag umiiyak ako..(ay nangako na pala akong hindi iiyak)
16. Wala nang magseselos kapag may nilalapitan akong ibang lalake.
17. Wala na akong makaka-usap tuwing gabi.
18. Wala na akong mapagtatanungan ng walang alinlangan.
19. Wala nang uutot sa harap ko sabay ipapaamoy.
20. Wala nang magtatangkang kulangutan ako dahil daw sweet.
21. Wala nang magpupusod sa akin.
22. Wala na akong kasama magpalinis ng bracelet at singsing.
23. Wala na akong kasama kumain ng isaw.
24. Hindi na ako makakapagsuot ng jogging pants ng PHASES.
25. Hindi na ako kakabahan gabi-gabi na baka mahuli.
26. Hindi na ako pagagalitan at sasabihan na sa tatay ko na lang daw ako umuwe.
27. Wala nang mangungonsensya sa akin.
28. Wala na akong kuko na pag-eexperimentuhan.
29. Wala nang kukurot sa akin kapag sinasabihan ko ng “Tigang”
30. Wala na akong kaholding hands at good night kiss.

At higit sa lahat..
31. Mawawalan ako ng asawa,kaibigan,tatay,nanay,ate,kuya,lolo,lola,pinsan,tito,tita,ninong,ninang pag-alis mo. Wala na akong karamay sa mga problema ko. Wala nang handang makinig sa mga issues ko.. Wala nang tatawa sa mga joke ko at sasabihing korni. Wala na….pero alam kong pansamantala lang…=)

Hayyys… Kulang pa ang mga ito.. Pero kasalukuyan akong walang maisip dahil nasa kalagitanaan ako ng kagutuman kaya kapag sinipag ako eh iuupdate ko na lang..^___^

Siyempre hindi naman puro wala na, wala na, wala na. May mga magagandang bagay din naman ang pag-alis niya. Para sa akin at para sa kaniya.. Para sa amin..ika nga.

32. Hindi na ako gagabihin at gaganda ang image ko sa family ko.
33. Kapag gumanda, papayagan akong mag-aral kahit saan ko gustuhin.
34. Makaka-ipon na ako.
34. Lalo siyang maggrow…(Pride, hindi literal ang ibig kong sabihin..wahaha..labyu..XD)
35. More time with friends.
36. Enough space.
37. Masaya naman na kahit papaano eh namimiss ang isat-isa..
38. Makaka-iyak ako ng di niya nalalaman..joke lang,..haha… mapag-aaralan kong lumakas at hindi umasa sa iba.
39. Makakahanap ako ng mga bagay na hindi niya alam at masusurprise siya.

At siyempre…

40. Masusubukan kung gaano katatag ang aming relasyon at hawak-kamay naming haharapin yon.

“Distance never separates two hearts that really care, for our memories span the miles and in seconds we are there.”

-Lust-

Hmmm..Kanina nga pala nung kumakain,sabi niya,“Papakilala na kita sa parents ko.” Naisip ko bigla, “Hala! Anung susuotin ko? Anung gagawin ko dun? Baka may masabi akong hindi nila magustuhan!” Pero ang tanging nasabi ko lang ay “EH?” “Bakit? Ayaw mo ba?” , sabi niya. Hay nako Pride. Kung alam mo lang kung gaano ko kagusto. Kaso nag-aalangan nga ako kasi nga kinakabahan. Hala! Paano kapag nalaman ng tatay ko?! Ok lang naman sa kanya basta hindi ko ililihim..Whew! Buti pa kay ina legal ako!

Hanggang sa nagkahiwalay na kami ng landas dahil kailangan na naming umuwi. Pagkaliko ko papuntang sakayan, nagtext siya sa akin, “Hindi na ba magbabago isip mo?”. Sorry pero hindi talaga pwede eh. Bukas na lang ako punta sa inyo.. Kaso SHIT! Anung susuotin ko? T.T

Pasensiya nga pala kung hindi ko magawang burahin yung naunang post dito. Kaya papatungan ko na lang nito. Wag kang mainis kung mabasa niya. Eh ano naman kung mabasa? Aba. Pinaghirapan ko pilitin ang sarili ko na gawin yon kahit wala ako sa mood bilang post na panapos sa buwan na ito noh. So hindi ko mabubura. Papatungan ko na lang nito. Siguro after 3 days buburahin ko na..Kapag sinipag. Mga neighbors ko! Pwede niyo pa mabasa..XD.. Edible Blouse

Congratulations Pride..=) College ka na..=)

Hmm..naisip ko ipagmayabang ang singsing na binili namin kaso ang boring kung singsing lang ang ipapakita ko so isasama ko na yung makapal kong muka ne..=)

Kita ba yung singsing?wahaha

Eto pa isa. Wahaha

Ayan kita na ba?=)

Tas ito yung sticker na pagkamahal-mahal na pinabili ko sa kanya..Pangkukwan ko lang naman kasi ng kwan eh…XD

Isa lang naman magagamit dito eh..haha

ETO NA PO YUNG SINGSING..=)

ang labo pa rin ay..mismong ako di ko makita yung design..T.T

Don’t worry. Sisikapin kong masulit ang sticker. Wahaha..I Love You Pride..=)

Kahit inis ka sakin ngayon..=(

-Lust-

BABALA! Nakakatamad basahin!

Nakakapagod mga ginawa ko kanina. Biruin mo, nagpplaystation ako nang biglang magtext ang kaibigan ko. May kainan daw sa kanila at kailangan ng taga-ubos..INAM… Tinamad akong pumunta pero nung nalaman kong pupunta ang aking asawa eh sumama na ako. Dahil halos bundok na yung lugar, napagtripan namin mag-hiking maggala sa may kanila.. Pataas ng pataas ang aming napupuntahan. Tanaw na nga namin ang Manila eh. As in. Malapit na kami sa hindi sementadong daan nang biglang nagkayayaang bumaba. Nakakainis! Malapit na kami sa may magandang spot eh, tapos ganun na lang bigla. Habang pababa pabalik na kami sa bahay ng aming kaibigan, nagkakatakutan na na baka may masapian o baka may mangidnap o baka may aswang o kaya mapunta sa mundo ng engkanto at kung anu-ano pa. Ang saya di ba?

Pagkabalik namin, napasugod ako sa banyo nila at naglabas ng sama ng loob..waha..(alam na..haha). Unang buhos, may tira pa, pangalawa, malinis na.Eh di labas na ko.. Kumuha ako ng baso para uminom pero ang dispenser ay nasa labas kaya kailangan kong lumabas. Hinahanap ko ang tsinepen ko, di ko makita. Akala ko pinagtripan ako ng mga kaibigan ko dahil di ko rin sila makita. Pagsilip ko sa screen ay may babae sa likod ng gate.. Paa lang ang kita at suot niya ang tsinepen ko. Akala ay ang aking kaibigan kaya sumigaw ako, “HOY TSINELAS KO!” Paglingon eh kaibigan pala ng nanay niya..Wahaha..nahiya ako… Bumili pala ng coke yung mga kasama ko.. Pagbalik nila ay naidlip muna ako sa may sala.. Nagising ako sa lamig na naramdaman ko sa aking labi. Pinapainom pala ako ng aking asawa ng coke. Makaraan ay pinisil niya ang pisngi ko..wahaha..Buti na lang hindi oily yung muka ko that time..haha

Umuwi na kami makalipas ng ilang minutong pagtatawanan at pagpapatayan at pagkikilitian at pagsisipaan dahil sa cellphone na ayaw kong ibigay dahil sa letratong maaari nilang makita..wahaha… Pagkadating sa bayan eh humiwalay na ang dalawa at nagsimba. Habang kami ng aking asawa ay naglakad sa plaza at nakita ang pinsan kong kagabi lang ay kasama rin namin. Dahil may bargain sa gilid, napagdesisyunan lang namin maningin hanggang sa may nakasalubong ako. umiwas ako at nagsorry pero sinadya niyang isayad ang p*tang*inang likod niya sa dibdib ko! Buti na lang at pinigilan ako ng aking asawa kundi eh tatalikod ako at susugurin ang hinayupak na hayop na yon! Manunuod dapat kami ng sine kaso binabasa na niya yung dapat papanuorin namin kaya wag na lang. Pagkatapos eh namili kami ng bolpen. Isang My Gel na point 5 para sa kaniya at 2 Faber Castell para sakin. Dahil nga hindi na kami nakapanuod ng sine, pinambili ko na lang ng rubik’s cube na class A yung pera ko. Then bumili kami ng bubbles at naningin na rin ng singsing.

Makaraan eh nagpunta kami sa park at doon ng palobo ng bubbles. Leche may butas yung akin..tumutulo. Tumambay kami somewhere at doon nag-usap. 25 daw kami magpapakasal sa simbahan. I know na iniisip niyo na bata pa kami para isipin yon pero ano bang masama? You also have your own dreams.. Go share it with someone.

Konti lang napagkwentuhan namin.. Hanggang sa ,” ‘Wag mo na ngang susuotin yang damit na yan.” Umoo na lang ako at naglakad na kami papunta sa sakayan. Nung nakasakay na kami papunta sa paradahan pauwi, tinanong ko siya, ” Hindi ko na ‘to susuotin kahit ever?” “Kapag sinabi ko na lang.”,sagot niya. Maiinit daw kasi sa mata. Hayop na a-arouse daw siya. Kitang kita daw hubog ko. Oh well..wahaha..lumalaki ulo ko..haha. Tapos nagagandahan daw siya sakin.. I know naman na..wahahaha…Once in a blue moon lang niya ako masabihan kaya natawa talaga ako.. At eto pa..kinakagat niya kasi yung damit ko sa may bandang balikat.sabi ko, “Hindi edible ang damit ko.” “Pero ikaw oo.”,sabi niya, wahaha.. Grabe na asawa ko.. Pati ako..hmmm..haha

Mga next month na siguro ako makakagawa ng bagong post. May gagawin pa kong sulat. Eh kung burahin ko na kaya yung Sampung Bagay? Hindi na ata kailangan..(sana)..walang back-up, walang printed..soft copy ito at buburahin ko..pero ewan..tutal kulang din naman yung sampo..hmmm… Basta ako, hindi mo ako kailangan gawan ng ganun.. Cause I will never give you a reason to.<3

-Lust-

Kanina lamang ay may isang kaibigan na naman kaming lumisan. Sabado pa lamang ay nandoon na kami sa bahay niya. Naghihintay ng mga susunod na mangyayari. Mag-iinuman pa nga sila pero sa sobrang tagal magsimula, umalis muna ang karamihan at naglaro sa pinakamalapit na computer shop sa bahay nila. Paalis na sila nang lumabas ang aming kaibigan na kakapaligo. Binigay niya sa akin ang boxers at shirt na suot niya bago maligo. Ano naman sakin kung madumi? Kahit puro grasa at libag pa yan, susuotin ko yan. Galing sa kanya eh.

boxers at shirt

Naaalala ko pa nung una naming gala. SMB yon nung May 26,2008. Sabi niya ang ganda ko daw..wahaha..tuwa naman ako. Siya ang unang lalaking sinabihan ako ng maganda. Dati nung akala ko aalis na talaga sila, nilibre ko siya sa Tangway (Japanese Resto). Pakyu ka. Na-postpone ang alis niya. Pero ayus na ayus na ayus lang. Sobrang ayus lang.=).

Ito yung suot ko nung nagSMB..=)

Lumipas na ang gabi. Madaling araw na. Natulog kami sa bahay nila. Pero hindi pa rin naiwasan ang mga kalokohan. Pinagtripan nila ang mga naunang natulog.Ahaha. Habang nakaunan sa aking mga hita ang aking asawa, nagulat na lang kami sa mga nagtatawanan naming mga kaibigan. Halos mamatay na sila kapipigil ng tawa. May mga nagkakanda-lupasay na sa sahig. “HINDI KO NA KAYA” sabay tawa. Napatayo tuloy kami at nakisali. Hindi pa ako nakakasilip, binawalan na ako ng isa naming kaibigan, “Bawal ka diyan.Dun ka na lang.”. Hinuhubaran kasi nila yung gma tulog at pinipicturan yung “you know”..wahaha. Nagulat na lang ako nung pinakita sakin yung isa sa mga picture. Sayang hindi ko pwede ilagay dito..err..haha

Nakatulog ako. Pero sa aking paggising unang-una kong narinig ay, “GISING NA! Iyakan na!” Kahit may halong biro ang tono, alam ng bawat isa ang tunay na nararamdaman ng nagsabi nito. Dahil pare-pareho lang kami ng nararamdaman. Dumating na ang van na sasakyan nila. Nilabas na nila ang mga maleta at tinimbang. Binigyan niya kami ng isang puting polo shirt para sulatan ng dedication. Tapos na magsulat ang lahat. Pumasok siya sa gate at nalipat lahat ng atensyon namin sa kanya. Sa sandaling katahimikan ay nagsimula nang tumulo ang mga luha sa kanyang mga mata. Sinundan ng mga ungol ng ilan at pagtawag sa kanyang pangalan, “Bodie…”. Akala ko hindi na ko iiyak dahil nasagad na dati nung akala kong aalis na sila. Pinilit kong pigilin…Pero mahina talaga ako eh…Sa tuwing iisipin ko kung paano magsisimula ang araw ng bawat isa ng wala na ang isa naming kaibigan, napapapiga na lang ako sa aking mga kamay at sinasabi, “Pakyu ka Bodie.Hinding-hindi ka namin malilimutan.”Hanggang sa pagsara ng pinto ng van ay hindi pa rin namin magawang kumalma. Naglakad kami papuntang bayan at ilan sa amin ay tinext siya agad. Isa na ako doon.

Remembrance niya sa amin

Dadating at dadating talaga ang panahon na kailangang maghiwa-hiwalay ng mga magkakaibigan. Maggagraduation na. Pagkatapos ng mahabang panahon may mga mag-aasawa na. Pero ‘wag nating isipin na napaka-unfair ng buhay sa mga pagkakataong ito dahil nga isa lang tong natural na proseso. Isipan na lamang natin na napaaga lang siya at tayo ay sa bandang huli pa…

Ito na ata ang picture na masasabi kong pinakapilit ang ngiti ko.

Hindi namimili ang luha ng kasarian.

Ngayon niyo ako hanapin.=)

Eh sino ba kasing nagsabing matino ako? Magpaliwanag man ako di rin naman papakinggan. So ano pa silbi ng paliwanag?

Galing kasi ako sa galaan with ex-classmates. Aba, eh minsan lang naman yun bakit hindi ko pa susulitin di ba? Tambay sa plaza, kain sa Big Papa’s at balik plaza tas uwi. Hindi ko naman sila makakasama kung hindi ako iniwan ng mga kaklase ko. Nakakainis. Kapag sila hinihintay ko. Ganun ba talaga ako kahirap hintayin? Hindi sana ako ginabi. Haist. So what? Nag-enjoy naman ako. Yun nga lang, nainis ang aking Future (yeahba!). Kaya ko naman kasi humiwalay sa kanila kung gagala kami. Kaso hindi niya ko niyaya. “Malas mo at nakita ko kayo.” Mali na naman ba ang ginawa ko? Wala naman kaming napag-usapan lakad eh. Pero kung gusto niya, gusto ko rin syempre. Kaso nga lang may kaso.

Tumambay kami ng mga dati kong classmates sa may hagdan ng stage. Nakita ko siyang nilapitan ng mahal niya. AW.. Nagpretend na lang ako na ayos lang. Nananadya, err. “Ang sakit ng ngipin ko,” sabi ko. “Ngipin nga ba talaga?” Sabi ng isa kong ex-classmate. Eh ganun talaga. Dahilan na lang para hindi na sila mangulit kung bakit wala akong ganang kumain.

Tama bang idamay ang ngipin? ‘Yan tuloy nagkatotoong masakit nga ang ngipin ko. Tsk. Kailangan ko na magpapasta. Atleast pwede maagapan. Di gaya ng puso. Wala kang magagawa oras na tumibok ito para sa isang tao. Hindi mo mapipigilan kahit gustuhin mo man. Mas lalo pa ngang lumalala kapag pinipigilan eh. At kapag sobrang sakit na at halos gusto mo nang wakasan ang lahat, hindi siya gaya ng ngipin na kapag hindi mo na kaya ay papabunot mo na lang sa pinakamalapit at suking dentista.

Here are some of the pictures taken a while ago. Hanapin niyo ko..=))

P.S. Ikaw, hindi mo naman ako kailangan murahin eh. Sasabihin mo lang naman. Hindi daw siya kwan..grr

-Lust-

1.Kanina nagsimba kami ng aking mga kaibigan. Pagkatapos ng misa ay naupo kami sa may damuhan at nagkwentuhan. Hanggang sa tumayo ang isa at napansin ng iba ang puwet niya. Oo..Puwet. “Ay ang laki naman ng puwet ni ******,” sabi ng isa. “Aba mamahagi ka!” sabad pa ng isa. Hanggang sa naturo sa akin ang atensyon ng lahat. Pinatayo ako at pinaikot. OO NA… Wala na kong puwet at hubog… Mga tae kayo… ” Dapat kasi magpapayat ka na.” sabi ng biniyayaan kong kaibigan. “Papayat din ako. Tingnan niyo after graduation payat na ko.” sabi ko. Isang nagpagkatamis-tamis na “TSS” ang narinig ko sa kanila. Hanggang sa nagkapustahan na ng P5000. Kapag pumayat ako before graduation bibigyan ako ng P5000 pero kung hindi, sila ang bibigyan ko. *insert evil smile here*..kala niyo ah…wuahaha.

2. Nagpunta ako sa isang seminar para sa papasukan kong college school. Buti pa ang UP pocket-friendly. Eh ang ADMU? “We offer a lot of scholarships.” Grabe. Tas sa DLSU, naka CCTV ang buong campus. Dapat lang daw na maganda ang school dahil mahal ang binabayaran. Pero hindi ba mas approppriate ang “Dapat mahal ang bayad kasi maganda ang school”? Oh come on…

3. Sa tuwing hihingi ang lolo ko ng pambayad ng kuryente sa nanay kong nagpapakahirap sa abroad, palaging may patong. Tsk. A thousand to two ang dagdag. Once nagkaroon ng P2000 sa bill na dapat bayaran pero never kaming nakarinig ng P2000 sa tuwing nanghihingi siya ng pambayad ng kuryente. Pero ayus lang yun. Napupunta rin naman sakin halos kasi panay ang aking hingi. wahaha

4. EL NIÑO.. Hay.. Karami-rami nang nawasak na mga pananim. Mga nababaon sa utang.. Buti na lang at walang ganun sa Bataan. Akala ko ba may nakalaang malaking pondo para sa mga ganun? Eh bakit walang pagbabago? Tiyak mga bulsa na naman ng mga kurakot na opisyal ay busog na busog habang ang libu-libong pamilya na umaasa lamang sa ganitong kabuhayan ay kasama na ng kanilang mga kalupi’t gumagapang sa sobrang kagutuman.

5. “BROWN OUT!!!!”…….”YES MAY ILAW NA!!!”!…..”AY PUTA..PATAY-SINDI NAMAN AY!”… Tulig na tulig ang tenga ko sa sobrang ingay ng aming kapit-bahay nung kamakailan lamang. Ngunit sabi nga nila ay kailangan na nating masanay dahil nalalapit na ang eleksyon at pineperpekto na nila ang tamang timing sa pagpatay ng kuryente.Kahusay ba. Ang resulta? POVERTY.

Haaaaayy nako… Kailan ba magbabago ang mga tao? Mga nagpapalamon sa ganid.. Politiko man o hindi, pare-pareho lang. Mga taong hindi papalamang…Kailan ba tayo maliliwanagan? Na hindi lang kakarampot na tao ang dapat makinabang sa unti-unting nababawasang pondo ng bayan?

-Lust-